​

Bireysel psikoterapi çalışmalarımda ilişkisel ve gelişimsel temelli İntegratif Psikoterapi yaklaşımını temel alıyorum. Yıllar içinde eğitimini aldığım bilişsel-davranışçı terapi, şema terapi, gestalt terapi ve psikanalitik yönelimli sanatla terapi yaklaşımlarından edindiğim bilgi ve deneyimler de psikoterapi anlayışımın gelişimine katkıda bulundu.

      İntegratif Psikoterapi, kişinin düşüncelerini, duygularını, davranışlarını, bedensel deneyimlerini ve ilişkisel yaşantılarını birbirinden ayrı değil, birbiriyle bağlantılı bir bütünün parçaları olarak ele alır. Psikoterapi sürecinde danışanın bugün yaşadığı güçlükleri ve ihtiyaçlarını, gelişimsel öyküsü ve geçmiş ilişkisel deneyimleriyle birlikte anlamaya; bunların kişinin kendisiyle ve diğerleriyle kurduğu ilişkilerde nasıl bir karşılık bulduğunu birlikte keşfetmeye önem veriyorum.

      Bu süreçte yalnızca geçmişte ne yaşandığına değil, geçmiş deneyimlerin bugün nasıl yaşanmaya devam ettiğine de odaklanıyorum. Danışanın kendisiyle, ihtiyaçlarıyla ve duygularıyla nasıl temas kurduğu; yakın ilişkilerinde neler yaşadığı; görülme, anlaşılma, güvenlik, kabul edilme ve kendisi olabilme gibi ilişkisel ihtiyaçlarının nasıl karşılandığı ya da geçmişte nasıl karşılıksız kaldığı psikoterapi sürecinde birlikte ele alınabilmektedir.

     Terapist ve danışan arasında “şimdi ve burada” gelişen ilişki de bu sürecin önemli bir parçasıdır. Danışanın geçmiş ilişkilerinden taşıdığı deneyimler, beklentiler ve kendini koruma biçimleri terapötik ilişkide de görünür hale gelebilir. Bu nedenle terapötik ilişkide ortaya çıkan duygu ve deneyimleri, danışanın ilişkisel dünyasını birlikte anlamaya ve yeni ilişkisel deneyimlere alan açmaya yardımcı olabilecek önemli bir kaynak olarak görüyorum.

     Kaygı, korku, üzüntü, yalnızlık, öfke ya da panik gibi yaşantıları yalnızca ortadan kaldırılması gereken belirtiler olarak değil, kişinin yaşam öyküsü ve ilişkisel deneyimleri bağlamında anlaşılması gereken deneyimler olarak ele alıyorum. Psikoterapi sürecinde amaç yalnızca yaşanan güçlüklerin azalması değil; kişinin kendi duygu ve ihtiyaçlarıyla daha fazla temas kurabilmesine, ilişkisel örüntülerini fark edebilmesine ve kendisiyle ve diğerleriyle daha bütünlüklü ve esnek biçimde ilişki kurabilmesine alan açmaktır.